ლიტერატურული სიახლეებისიახლე
გამოვიდა გაზეთის ახალი ნომერი
ახალ ნომერში: ვაჟა-ფშაველას ახალი წაკითხვა, სამი ლექსი, გრძელი ინტერვიუ დამოუკიდებელი გამომცემლობის რედაქტორთან და არქივიდან ამოღებული 1964 წლის სარედაქციო წერილი.
იტვირთება…
არქივი და მიმდინარე
გაზეთის ყველა გამოქვეყნებული ტექსტი — უახლესიდან ძველისკენ.
ახალ ნომერში: ვაჟა-ფშაველას ახალი წაკითხვა, სამი ლექსი, გრძელი ინტერვიუ დამოუკიდებელი გამომცემლობის რედაქტორთან და არქივიდან ამოღებული 1964 წლის სარედაქციო წერილი.
1931 წლის ნოემბერში დაბეჭდილი პირველი ნომრიდან დღემდე გაზეთმა ხუთჯერ იცვალა სახელი, ერთხელ შეწყვიტა გამოსვლა და მაინც არ შეწყვეტილა. სარედაქციო წერილი.
ქართულ ლიტერატურათმცოდნეობაში დამკვიდრებულია თქმა, რომ ვაჟა „ბუნების პოეტია“. ეს განსაზღვრება ზუსტია და ამავე დროს თითქმის უსარგებლო.
ბოლო ხუთ წელიწადში ქართულ საგამომცემლო ბაზარზე რამდენიმე პატარა გამომცემლობა გაჩნდა, რომელიც წელიწადში ათზე ნაკლებ წიგნს გამოსცემს. ვესაუბრეთ ერთ-ერთის რედაქტორს.
ილია ჭავჭავაძის პროზა ჩვეულებრივ სოციალური დიაგნოზის კუთხით იკითხება. მაგრამ მისი მთავარი ტექნიკური სიახლე თხრობის ეკონომიაა.
ცნობილი ფრაზა „პოეზია ისაა, რაც თარგმანში იკარგება“ ორმოცდაათი წელია ისე ციტირდება, თითქოს დასკვნა იყოს. სინამდვილეში ის სამუშაოს დასაწყისია.
ლიფტი ორმოცი წელია არ მუშაობს. ამ სახლში ეს ფაქტი აღარავის აღიზიანებს — ის უბრალოდ არქიტექტურის ნაწილია.
რედაქცია იღებს ხელნაწერებს პოეზიისა და მოკლე პროზის კატეგორიაში. მონაწილეობა შეუძლიათ 35 წლამდე ავტორებს, რომელთაც ჯერ არ აქვთ გამოცემული ცალკე წიგნი.
ბოლო სეზონის ხუთი დადგმიდან ოთხში ლიტერატურული ტექსტი მასალად იყო გამოყენებული, არა პარტნიორად. ეს ტენდენციაა და ტენდენციას მიზეზი აქვს.
1964 წლის სარედაქციო წერილში ვკითხულობთ, რომ „ლიტერატურულ კრიტიკას სიმწვავე დაკარგა“. ეს წინადადება მას შემდეგ თითქმის ყოველ ათწლეულში გამეორდა.
ანა კალანდაძის ლექსი ხშირად ოცდაათ სიტყვაზე მოკლეა. ეს სიმოკლე არაა მინიმალიზმი — ეს უარია გახმაურებაზე ეპოქაში, რომელიც ხმას ითხოვდა.