ბოლო სეზონის ხუთი მნიშვნელოვანი დადგმიდან ოთხში ლიტერატურული ტექსტი მასალად იყო გამოყენებული — არა პარტნიორად. სცენაზე ტექსტი დაიშალა, გადანაწილდა, ზოგან სრულიად გაქრა და მის ადგილას ფიზიკური მოქმედება დარჩა.
ეს არ არის ავტომატურად ცუდი. თეატრს არ ევალება ლიტერატურის ილუსტრირება. მაგრამ როცა ხუთიდან ოთხი დადგმა ერთსა და იმავე გადაწყვეტას ირჩევს, ეს აღარაა არჩევანი — ეს ჩვევაა.
რას კარგავს სცენა
ლიტერატურული ტექსტის მთავარი შენატანი თეატრში არაა სიუჟეტი. სიუჟეტი იაფია. ტექსტის შენატანი რიტმია — ის, თუ რამდენ ხანს გრძელდება წინადადება, სად ჩერდება და რა მოსდევს პაუზას. როცა ტექსტი იშლება, სპექტაკლი კარგავს რიტმის მზა პარტიტურას და იძულებულია, ის ხელახლა ააგოს ფიზიკური საშუალებებით.
საუკეთესო დადგმები სწორედ ის იყო, სადაც რეჟისორმა ეს პარტიტურა თავიდან დაწერა. ყველაზე სუსტი — ის, სადაც უბრალოდ წაშალა.
ახალი ქართული დრამატურგია
სეზონის ერთადერთი ორიგინალური ქართული პიესა პატარა სცენაზე დაიდგა, ორმოცდაათადგილიან დარბაზში. ეს რიცხვი უფრო მეტს ამბობს, ვიდრე ნებისმიერი კრიტიკული შეფასება: ახალი დრამატურგია ჯერ კიდევ ექსპერიმენტის სტატუსშია, არა რეპერტუარისა.