არქივიდან: 1964 წელი და კრიტიკის „მდგომარეობა“
1964 წლის სარედაქციო წერილში ვკითხულობთ, რომ „ლიტერატურულ კრიტიკას სიმწვავე დაკარგა“. ეს წინადადება მას შემდეგ თითქმის ყოველ ათწლეულში გამეორდა.
ავტორი
ნინო აბულაძე
- წლები
- ჟანრები
ლიტერატურათმცოდნე, XIX საუკუნის ქართული პროზის მკვლევარი.
ლიტერატურათმცოდნე და კრიტიკოსი. კვლევის სფერო — XIX საუკუნის ქართული რეალიზმი და ქართული ლიტერატურული პრესის ისტორია. (სადემონსტრაციო პროფილი.)
პუბლიკაციები
ესე · 2
არქივიდანესე ხელოვნებაესე კინაბარი: ქართული ხელნაწერის წითელი
შუა საუკუნეების ქართულ ხელნაწერში წითელი ფერი ნავიგაციის სისტემაა. ის მკითხველს ეუბნება, სად დაიწყოს და როგორ წაიკითხოს.
კრიტიკა · 3
კრიტიკაკრიტიკა მთა, რომელიც პასუხობს
ქართულ ლიტერატურათმცოდნეობაში დამკვიდრებულია თქმა, რომ ვაჟა „ბუნების პოეტია“. ეს განსაზღვრება ზუსტია და ამავე დროს თითქმის უსარგებლო.
კრიტიკაკრიტიკა ილიას პროზა და ის, რაც მან არ დაწერა
ილია ჭავჭავაძის პროზა ჩვეულებრივ სოციალური დიაგნოზის კუთხით იკითხება. მაგრამ მისი მთავარი ტექნიკური სიახლე თხრობის ეკონომიაა.
კრიტიკაკრიტიკა მცირე ფორმის დიდი წინააღმდეგობა
ანა კალანდაძის ლექსი ხშირად ოცდაათ სიტყვაზე მოკლეა. ეს სიმოკლე არაა მინიმალიზმი — ეს უარია გახმაურებაზე ეპოქაში, რომელიც ხმას ითხოვდა.
რეცენზია · 1
კრიტიკარეცენზია რეცენზია: „მეორე წიგნის“ პრობლემა
პირველი წიგნი მთელი ცხოვრებით იწერება. მეორეს — ორი წელი აქვს. ეს არითმეტიკა ბევრ რამეს ხსნის.
ბოლო პუბლიკაცია: 7 აგვისტო, 2026