პირველი წიგნი მთელი ცხოვრებით იწერება. მეორეს ორი წელი აქვს. ეს არითმეტიკა ბევრ რამეს ხსნის და თითქმის არასოდეს ჩნდება რეცენზიებში, თითქოს უხერხული იყოს მისი ხსენება.
რა მუშაობს
კრებულის პირველი ნაწილი — თერთმეტი ლექსი — ავტორის საუკეთესოა. აქ ჩანს ის, რაც პირველ წიგნში მხოლოდ დაპირება იყო: სტრიქონის დისციპლინა და უნარი, დაასრულოს ლექსი მაშინ, როცა უნდა დასრულდეს, და არა მაშინ, როცა თემა ამოიწურება.
რა არ მუშაობს
მეორე ნაწილი უფრო სუსტია და მიზეზი სტრუქტურულია: აქ ავტორი ცდილობს ციკლს ააგოს. ციკლი მოითხოვს, რომ ცალკეული ლექსი მთელს დაემორჩილოს — და ამ დაქვემდებარებაში რამდენიმე ტექსტი კარგავს იმ დამოუკიდებლობას, რომელიც მათ ღირებულს ხდიდა.
კრებული არ არის რომანი. მას არ ევალება, თავი და ბოლო ჰქონდეს.
დასკვნა
ეს არის წიგნი, რომელსაც სამი-ოთხი ლექსის ამოღება უფრო გააძლიერებდა, ვიდრე ნებისმიერი დამატება. რედაქტორის მთავარი ინსტრუმენტი კვლავ რჩება წაშლა.