„არტისტული ყვავილების“ (1919) შემდეგ ქართული ლექსი სხვანაირად ჟღერს. ეს განცხადება იმდენჯერ გამეორდა, რომ თითქმის ლოზუნგად იქცა. შევეცადოთ, ტექნიკურად ავხსნათ, რა შეიცვალა.
ბგერითი ინსტრუმენტაცია
ქართული ენის ბგერითი მასალა — ხშულ-მსკდომების სიმრავლე, ხმოვანთა შედარებით მცირე ნაკრები — ლექსს ბუნებრივად რიტმულს ხდის და ბუნებრივად მელოდიურობისგან დაცლილს. გალაკტიონის მთავარი ტექნიკური აღმოჩენა ისაა, რომ მან ეს „ხარვეზი“ რესურსად აქცია: მან თანხმოვანთა გამეორება რითმის ტოლფასოვან ორგანიზაციულ ძალად აქცია.
სტრიქონის სიგრძე
მისამდე ქართული ლექსის ნორმატიული სტრიქონი გრძელი იყო — ის ეპიკური ტრადიციიდან მოდიოდა. გალაკტიონი ამოკლებს სტრიქონს და, რაც უფრო მნიშვნელოვანია, ცვლის სტრიქონის სიგრძეს ერთი ლექსის შიგნით. შედეგად ჩნდება რიტმული არასტაბილურობა, რომელიც წაკითხვის სიჩქარეს არეგულირებს.
ლექსი, რომელიც სიჩქარეს თავად კარნახობს, აღარ საჭიროებს განწყობის აღწერას. ის განწყობას ქმნის.
რა დარჩა შემდეგ თაობებს
1960-იანების პოეტებმა — მაჭავარიანმა და მისმა თანატოლებმა — გალაკტიონისგან არა სტილი, არამედ უფლება მემკვიდრეობით მიიღეს: უფლება, რომ ლექსი სასაუბრო ინტონაციით დაწერილიყო და მაინც ლექსი დარჩენილიყო.