ლიფტი ორმოცი წელია არ მუშაობს. ამ სახლში ეს ფაქტი აღარავის აღიზიანებს — ის უბრალოდ არქიტექტურის ნაწილია, ისევე როგორც კიბის მოაჯირი ან ფოსტის ყუთები, რომლებშიც ოცი წელია არაფერს ყრიან, გარდა რეკლამისა.
ნინო მესამე სართულზე ცხოვრობს. ეს სართული სახლის ყველაზე დემოკრატიული ნაწილია: ქვევით მდებარეებს ეშინიათ ხმაურის, ზევით მდებარეებს — წყლის წნევის. მესამეზე ორივე პრობლემა ზომიერია.
ყოველ ოთხშაბათს, დილის შვიდ საათზე, ის აივანზე გამოდის და უყურებს, როგორ ხსნიან ქვემოთ პურის მაღაზიას. ეს არ არის რიტუალი. ეს უფრო ჩვევაა, რომელმაც ისე დიდხანს გასტანა, რომ რიტუალს დაემსგავსა.
მაღაზიის მეპატრონეს დათო ჰქვია და ორმოცდაათს გადაცილებულია. ის ყოველთვის ერთსა და იმავე მოძრაობებს აკეთებს: ჯერ საკეტს ხსნის, მერე ჟალუზს სწევს, მერე ერთი წამით ჩერდება და ცას უყურებს. ნინოს ბევრჯერ უფიქრია, რას ამოწმებს — ამინდს? მაგრამ დათო ამინდის მიუხედავად ჩერდება.
ერთხელ, თებერვალში, დათო არ გამოვიდა. მაღაზია დახურული იყო ორშაბათსაც და სამშაბათსაც. ოთხშაბათს ნინო ჩვეულებრივზე ადრე გავიდა აივანზე და იდგა თერთმეტამდე.
ხუთშაბათს მაღაზია გაიხსნა. ჟალუზი ასწია ახალგაზრდა ბიჭმა, რომელიც დათოს ჰგავდა. მან საკეტი გახსნა, ჟალუზი ასწია და ერთი წამით შეჩერდა. ცას შეხედა.
ნინომ ჩაი დალია და შიგნით შევიდა. იმ დღეს პირველად შენიშნა, რომ სამზარეულოს კარი ცუდად იკეტება. ორმოცი წელი იყო ასე.