— თქვენი გამომცემლობა წელიწადში შვიდ წიგნს გამოსცემს. ეს შეგნებული შეზღუდვაა თუ რესურსის საკითხი?
ორივე, მაგრამ თანმიმდევრობა მნიშვნელოვანია. ჯერ იყო რესურსის შეზღუდვა. მერე მივხვდით, რომ ეს შეზღუდვა რედაქტორულ ხარისხად გადაიქცა. როცა წელიწადში სამოც წიგნს გამოსცემ, ხელნაწერს ერთხელ კითხულობ. როცა შვიდს — ხუთჯერ.
— და ეს განსხვავება ჩანს მკითხველისთვის?
ჩანს, უბრალოდ არა იმ ფორმით, როგორც ველოდით. მკითხველი არ ამბობს „კარგად რედაქტირებულია“. მკითხველი ამბობს „ადვილად იკითხება“. ეს ერთი და იგივეა, უბრალოდ სხვა ენაზე ნათქვამი.
კარგი რედაქტირება უხილავია. თუ შენიშნეს, ესე იგი, ვერ გამოვიდა.
— ითქმის, რომ ქართული წიგნის ბაზარი პატარაა. რას ნიშნავს ეს პრაქტიკულად?
ნიშნავს, რომ ხუთასი გაყიდული ეგზემპლარი წარმატებაა, ხოლო სამი ათასი — მოვლენა. მაგრამ პატარა ბაზარს აქვს ერთი უპირატესობა, რომელზეც იშვიათად საუბრობენ: აქ ჯერ კიდევ შესაძლებელია, გამომცემელმა პირადად იცნობდეს იმ ორასი ადამიანის დიდ ნაწილს, ვინც მის წიგნებს ყიდულობს. ეს დიდ ბაზარზე შეუძლებელია.
— ციფრული ფორმატი?
ვაკეთებთ, მაგრამ არ გვაქვს ილუზია. ქართულ ენაზე ელექტრონული წიგნის შემოსავალი ჯერჯერობით არ ფარავს კონვერტაციის ხარჯს. ვაკეთებთ იმიტომ, რომ ემიგრაციაში მყოფი მკითხველისთვის ეს ერთადერთი გზაა.
— რას გირჩევდით ახალგაზრდა ავტორს, რომელსაც ხელნაწერი აქვს?
ორ რამეს. პირველი: გამოაგზავნეთ მაშინ, როცა თვითონ ფიქრობთ, რომ დამთავრებულია — არა ერთი თვით ადრე. მეორე: არ დაწეროთ თანმხლებ წერილში, რომ ეს „საქართველოში პირველი“ ასეთი წიგნია. ჩვენ ეს არ გვაინტერესებს. გვაინტერესებს, კარგია თუ არა.