ქალაქი ლიტერატურაში იშვიათად არის ფონი. უფრო ხშირად ის დროის საზომია: იმის მიხედვით, როგორ აღწერს ავტორი ქუჩას, ვხვდებით, რომელ ათწლეულში ვართ — უფრო ზუსტად, ვიდრე ნებისმიერი თარიღით.
1960-იანები: ეზო
ამ თაობის პროზაში ქალაქის ერთეული ეზოა, არა ქუჩა. ეზო დახურული, მაგრამ საზოგადოებრივი სივრცეა; მასში ყველა ერთმანეთს იცნობს და პირადი ცხოვრება ნახევრად საჯაროა. მოქმედება ეზოში იწყება და იშვიათად გადის მის საზღვრებს.
1990-იანები: შესასვლელი
შემდეგი თაობის ტექსტებში ეზო ქრება და მის ადგილს სადარბაზო იკავებს — გარდამავალი, ბნელი, არავისი სივრცე. ეს არ არის მხოლოდ არქიტექტურული ცვლილება. ეს სოციალური ნდობის შემცირების ზუსტი ლიტერატურული ჩანაწერია.
ეზო ნიშნავს, რომ ვიცნობ. სადარბაზო ნიშნავს, რომ გავდივარ.
დღეს: ეკრანი
თანამედროვე ქართულ პროზაში პერსონაჟები ქალაქში სულ უფრო ნაკლებად მოძრაობენ ფეხით. მოძრაობა ხდება ტრანსპორტით ან, უფრო ხშირად, ეკრანზე. ეს ქმნის ახალ პრობლემას: ქალაქი, რომელსაც პერსონაჟი არ გადის, აღწერას აღარ ექვემდებარება.
შესაძლოა, სწორედ ეს არის ახალი ქართული ურბანული პროზის მთავარი ტექნიკური ამოცანა — იპოვოს გზა, აღწეროს ქალაქი, რომელშიც აღარ დადიან.