ყოველ ეპოქას აქვს თავისი „მოთმინების ვადა“ — ის მანძილი ტექსტის დასაწყისიდან, რომლის განმავლობაშიც მკითხველი მზადაა, არაფერი მოხდეს.
XIX საუკუნის რომანში ეს ვადა ათეულ გვერდს აღწევდა: აღწერა, გენეალოგია, პეიზაჟი. XX საუკუნის შუა ხანებში ის რამდენიმე გვერდამდე შემცირდა. დღეს — რამდენიმე აბზაცამდე.
ეს დაცემაა?
ადვილია ითქვას, რომ მკითხველმა კონცენტრაცია დაკარგა. მაგრამ იგივე მკითხველი ექვს საათს უთმობს სერიალს, რომლის პირველი სერია ნელია. ესე იგი, საქმე კონცენტრაციაში არაა — საქმეა ნდობაში. სერიალს ვენდობით, რადგან ვიცით, რომ სხვებმა უკვე ნახეს. უცნობ ავტორს — არა.
მოთმინება არ არის მკითხველის თვისება. ის ურთიერთობის მდგომარეობაა.
რას ნიშნავს ეს ავტორისთვის
არა იმას, რომ პირველი წინადადება „ეფექტური“ უნდა იყოს. ეფექტურობა სწრაფად ცვდება. ის ნიშნავს, რომ პირველ აბზაცში მკითხველმა უნდა იგრძნოს — ავტორმა იცის, რას აკეთებს. ეს გრძნობა ზუსტი დეტალით იქმნება, არა ინტრიგით.