კითხვის ჩვევაზე საუბარი საქართველოში ორ უკიდურესობას შორის ირხევა: ან „აღარავინ კითხულობს“, ან „ახალგაზრდობა უფრო მეტს კითხულობს, ვიდრე ჩვენ ვკითხულობდით“. ორივე განცხადება ემოციურია და ორივეს აქვს გარკვეული საფუძველი.
რა იზომება
საჯარო ბიბლიოთეკის აბონემენტი ზომავს ერთს, წიგნის მაღაზიის გაყიდვა — მეორეს, ხოლო ონლაინ წაკითხული ტექსტი — მესამეს, და ეს მესამე თითქმის საერთოდ არ იზომება. როცა მკითხველი სტატიას ტელეფონში კითხულობს, ეს არც ერთ ტრადიციულ სტატისტიკაში არ ჩანს.
სასკოლო პროგრამის ეფექტი
სასკოლო პროგრამა ერთადერთი მექანიზმია, რომელიც გარანტირებულად აწვდის ლიტერატურულ ტექსტს მთელ თაობას. ამის შედეგი ორმხრივია: ის ქმნის საერთო კულტურულ მინიმუმს და ამავე დროს ბევრისთვის ლიტერატურას სავალდებულო დავალებად აქცევს.
ტექსტი, რომელიც ქულისთვის იკითხება, იშვიათად იკითხება მეორედ.
რა შეიძლება გაკეთდეს
ერთი კონკრეტული რამ: ლიტერატურული პერიოდიკის ხელმისაწვდომობა სკოლისა და უნივერსიტეტის ბიბლიოთეკებში. მიმდინარე ლიტერატურული პროცესის ხილვა — არა მხოლოდ კანონიზებული კლასიკის — არის ის, რაც კითხვას სავალდებულოდან ჩვევად აქცევს.